Bir kız var..
Hakkında hiçbir şey bilmiyorum.. Nasıl tanıştığımızı da bilmiyorum aslında.. Ki doğrusunu söylemek gerekirse biz aslında hiç tanışmadık.. Tek hatırladığım, onu ilk defa, bundan üç küsur sene önce okuldan eve dönerken otobüste görmüş olduğum.. Ya eşyalarını otobüse çıkarmasına yardım ettim ya da öyle bir şeyler işte.. Her zaman, her insana, bilhassa dişi olanlarına, göstermeye çalıştığım nazik tavırlar.. Ama sanıyorum ki tek bir defa bu kadar güzel bir gülümsemeyle ödendi nezaketimin karşılığı.. Aradan geçen üçten fazla yılda onu sadece birkaç kez gördüm.. Her görüşümde aklımda en çok kalan kare onun gülümsemesi oldu.. Gülümseme, benim için çok önemli ve bu kızda farklı bir gülümseme var.. Gerçekten gülmek istediği için gülüyor, etraftakileri kandırma amacı gütmeden.. Göz bebeklerinin derinlerinde bir yerlerden gelen bir sıcaklık var, o gülümsediği zaman, işte bu göz bebeklerinden gelen sıcaklık insanın yüzüne yüzüne üfürüyor.. Ama rahatsız edici bir sıcaklık değil bu; ayaz bir havada uzun süre, mecburiyetten dışarıda kaldıktan sonra sıcacık evinin kapısını açtığında yüzüne üfüren sıcak hava gibi.. Rahatlatıyor, huzur veriyor, seni de kendisiyle birlikte gülümsetiyor..
Bugün büyük bir tesadüf yaşadım.. Bir arkadaşımla buluşacaktım.. Ona göstermem gereken bazı kağıtlar vardı.. Evden çıkarken kağıtları unuttum.. Uzun süre kararsız kaldım.. Aslında süre uzun falan değildi, sadece bana öyle geldi.. En sonunda dönmeye karar verdim.. Almam gerekenleri aldım, gitmem gereken yere doğru yola koyuldum.. Yolda onu gördüm.. Hem de kendi evime çok yakın bir yerlerde.. Tahmin etmem gerekirdi.. Zaten onu ilk görüşüm de aynı otobüse binmemiz sayesinde olduğuna göre aynı mahallede oturmamız hiç de garip, gizemli falan değildi.. Beni tanıyor.. Tanıdığını biliyorum.. Birbirimizi her gördüğümüzde birbirimize selam veriyoruz, gülümsüyoruz.. Hâlbuki hiç tanışmadık.. Adlarımızı sormadık birbirimize.. Adını bilmiyorum, nelerle iştigal ettiğini bilmiyorum, nerelerde yaşadığını birazcık biliyorum.. Ama yine de beni her gördüğünde gülümsüyor.. Sanki yıllardır arkadaşmışız gibi.. Hiç değiliz ki.. Hiç değiliz arkadaş falan.. Tanışmadık hiç.. Hayatımda tanıdığım bin gereksiz insanı, sadece onunla tanışmak için feda edebilirim.. Her neyse.... O gülümseyince ben zaten gülümsüyorum.. O kadar sıcak üfürüyor ki yüzüme, elimde olmadan gülümsüyorum.. Hele bugün.. 'Sen buralarda mıydın?' dedi bakışlarıyla.. Hayatımda ilk defa tek bir bakış; öznesiyle, yüklemiyle harbi bir cümleyi anlamama yetti.. Ciddi ciddi 'Sen de mi buralardasın?' dedi bana.. Çok rahat anladım.. Yine hiçbir şey konuşmadık.. Onun yanında arkadaşları vardı, bense omuzlarımda acelemi taşıyordum.. Geç kalmasam, bol bol vaktim olsa kıyamet kopardı çünkü.. Kesin..
Ben bu kıza nasıl ulaşırım hiçbir fikrim yok.. Onu hiç tanımıyorum.. Herkese, her aradığını veren internet çaresiz kaldı çünkü bu kızın adı, sanı yok.. Elde avuçta sadece bir gülümseme var..
